به دعوت عزراییل هنگام رانندگی، نه بگوییم!


 

فاجعه تر از پلاسکو در جاده های ایران؛

به دعوت عزراییل هنگام رانندگی، نه بگوییم!

 

نریمان جعفری – آینده ما: 22 کشته و 68 مجروح؛ این ها نه آمار حملات داعش به عراق است، نه آمار تلفات مردم یمن در پی حمله جنگنده های سعودی است و نه نتیجه حملات گروهک تروریستی به کشور سوریه! این اعداد و ارقام، تلفات 9 سانحه جاده ای در ایران است که طی پنج روز به ثبت رسیده و البته از چشم نگارنده متن پنهان نمانده است!

 

یک- کو گوش شنوا؟!

جاده های ایران روزانه میزبان فجایعی به مراتب بدتر و دردناک تر ازحادثه پلاسکو هستند اما چون آمار تلفات به صورت تدریجی است و کمتر پیش می آید که در یک سانحه تصادف، بیست نفر یکجا جانشان را از دست بدهند؛ این فجایع هم به ندرت داد کسی را در می آورد و معمولا مردم به جای مطالبه گری به سادگی از کنار این ها عبور می کنند!

این رفتار به دو علت می تواند باشد؛ یا سوانحی از این قبیل آنقدر برای مردم کلیشه ای شده که برایشان اتفاقی عادی محسوب می شود و یا آنکه آنقدر به مردم و خواسته هایشان بی توجهی شده و حرف ها را پشت گوش انداخته اند که کسی نمانده تا حتی اعتراضی کند.

 

دو- پراید یکه تاز نیست!

نقص در سیستم ترمز و از دست رفتن 26 دانش آموز دختر یا آتش گرفتن نامعلوم اتوبوس پس از برخورد با کامیون و در نتیجه جان دادن 17 نفر لابلای شعله های سوزان؛ هیچ کدام این ها دردناک ترین فاجعه های حاصل از تردد اسکانیا در جاده های ایران نبوده است!

پلاسکوترین حادثه ی قاتل سوئدی در ایران مورخ 18 شهریور 92 و در اتوبان قم اتفاق افتاد، سانحه ای که طی آن 44 نفر زنده زنده سوختند تا این حادثه ناگوار برای مدتی نقل محافل جلسات و نشست های سران کشور شود.

- «خواب بودم که ناگهان پرت شدم وسط ماشین! دیدم شعله های آتش به جان ماشین افتاده اند، مردم در تلاش بودند که راه فراری پیدا کنند اما شیشه ها نمی شکستند و در اتوبوس چکشی هم نبود که بتوان از آن استفاده کرد، سرانجام قسمتی از شیشه با آجری از بیرون فروریخت و من که پایم شکسته بود خودم را یک شانه پرت کردم به بیرون از ماشین... مردم زنده زنده سوختند... همه زنده زنده سوختند»

- «دختر بچه ای که آتش به جان موهایش افتاده بود، صدا میزد: عمو... عمو... کمک کن... و من نتوانستم»

این ها دو روایت از دو بازمانده حادثه اتوبان قم است. قاتلی سوئدی که در 9 سانحه 109 ایرانی را به کام مرگ فرستاد و علی رغم اینکه 53 درصد تلفات وقت در ناوگان حمل و نقل عمومی بین شهری سهم اتوبوس های اسکانیا بود اما مدیر شرکت عقاب افشان نماینده اسکانیا در ایران اصرار داشت که بگوید: ما امنیم و استاندارد، مشکل از خودتان است!

شنبه هفته جاری مورخ 7 خرداد 96 در جنوب سیستان و بلوچستان قاتل سوئدی بازهم می توانست به آمار قتل های ارتکابی اش بیافزاید و تعدادی از هموطنانمان را طعمه آتش کند که خوشبختانه با تخلیه به موقع اتوبوس و رسیدن آتش نشانی نیکشهر از به بار نشستن فاجعه ای تلخ جلوگیری شد و اسکانیا هم دست خالی ماند!

اگر خدایی ناکرده این آتشسوزی بار دیگر قربانی می داد، امروز مردم، مطبوعات و رسانه ها تمام وقت به آن می پرداختند و مسوولین کاسه چه کنم چه کنم به دست می گرفتند و سرانجام پس از چند پاسکاری... همه چیز به فراموشی سپرده می شد و روز از نو و فاجعه از نو!

 

سه- اسکانیا را هَووی هُووُ کنید!

چند سال پیش در جاده ها قاتلی چینی به نام هُووُ سر و صدا کرد و این تریلی در اندک زمانی جان بیش از 400 ایرانی را گرفت تا سرانجام پلیس راهور تصمیم بر ممنوعیت تردد این خودرو در برخی جاده ها و برخی ایام سال را بگیرد و نتیجه این تصمیم، کاهش چشمگیر تلفات و سوانح ناشی از تردد هُووُ در ایران شد.

اسکانیا نیز در پایان سال 92 پس از پیگیری های سردار مومنی با دردسرهایی مواجه شد و اعلام کردند که تیپ 4212 این اتوبوس ها دیگر شماره گذاری نخواهد شد و شرکت عقاب افشان به علت عدم پاس کردن ۱۹ مورد از استانداردهای لازم ارائه شده، از تولید این تیپ منع شد و نتیجتا تلفات هم کاهش یافت.

 

چهار- علت حوادث جاده ای هم خواب آلودگی مسوولان است و هم رانندگان!

خطاهای انسانی نظیر سرعت و سبقت غیر مجاز، حواس پرتی و خواب آلودگی راننده به علاوه عدم رعایت موارد ایمنی در خودروها و جاده ها سه عامل بروز تصادفات جاده ای می باشند.

اما شاید بتوان گفت اصلی ترین علت این سوانح، خواب آلودگی است! مسوولینی که بعضا در خواب هستند و تا مسئله ای مشکل ساز نشود و آن ها را از خواب بیدار نکند، راه حلی برای آن نمی اندیشند و قبل از آنکه فاجعه به بار نشیند از وقوعش پیشگیری نمی کنند! 

بر اساس آمار ضد و نقیض اعلام شده از سوی شرکت عقاب افشان و خبرگزاری مهر در سال 93، 10 تا 40 درصد از خودروهای حمل و نقل عمومی جاده های ایران تولید کارخانه سوئدی اسکانیا می باشد.

با حادثه اخیر آتشسوزی در سیستان و بلوچستان این وهم شکل گرفته که نکند اسکانیا بازهم فاجعه به بار آورد. اگر فردا اتوبوسی دچار آتشسوزی شد، راه های خروجی بسته شوند و آتش نشانی هم نسبت به محل حریق نزدیک نباشد؛ سلامت جان مسافران چند درصد تضمین می شود؟

آیا عیوب برق این خودروها به طور کامل رفع شده؟ آیا تمام این خودروها از کپسول اطفا حریق بهره می برند؟ آیا چکش شیشه شکن در این خودروها به تعداد کافی یافت می شود؟

بر اساس مشاهدات بنده در آخرین سفری که با اسکانیا داشته ام، پاسخ این سوالات منفی است!

اینکه تا کی قرار است این اتوبوس ها از داشتن حتی یک چکش شیشه شکن هم محروم باشند و همچنان در جاده ها تردد پیدا کنند مشخص نیست اما حداقل یک چکش بگذارید که اگر آتش گرفت بتوان راهی برای فرار باز کرد. طوری نباشد که همانند حادثه اتوبان قم یکی بخواهد با سرش اقدام به شکستن شیشه کند!!!

 

پنج- یک خرده به مردم!

هرچند جاده ها و خودروهای در حال تردد از تجهیزات ایمنی و استاندارد کافی برخوردار نیستند و واژه ایمن برای بسیاری از جاده های ایران تعریف نشده است اما عدم رعایت قوانین راهنمایی و رانندگی و حتی جدی نگرفتن پیش پا افتاده ترین اصول تردد از سوی رانندگان وسایل شخصی نیز چندان بر تشدید این فجایع بی تاثیر نبوده و از دلایل اصلی رخداد این حوادث به حساب می آیند.

وقتی که هنوز سرنشینان عزیز با «کمربند ایمنی» خو نگرفته اند و راهنمایی و رانندگی همچنان در تلاش است که آن را تبدیل به یک فرهنگ کند و سرآخر هم مردم تنها جلوی پلیس و به خاطر ترس از جریمه شدن و نه «حفظ جان خود» کمربند ایمنی را می بندند؛ آنوقت تمام خرده ها را به مسوولین نمی توان گرفت حتی اگر نواقص ایمنی مقصر اصلی باشند!

 

شش- به دعوت عزراییل هنگام راندن، نه بگوییم!

آمار تلفات جاده ای همچنان زیاد است اما خوشبختانه طی سال های اخیر و برحسب اعتماد به آماری که اعلام شده، می توان گفت هرچه زمان طی می شود از میزان سوانح و قربانیان جاده ها نیز کاسته می شود که بی شک این آمار نتیجه احتیاط بیشتر مردم در راندن و البته توجه بیش از پیش مسوولین به ایمنی خودروها و جاده هاست؛ اما باید به این اتفاق خوشایند سرعت بخشید و با تکامل مثلث انسان، خودرو و جاده با همت مسوولین شاهد تکرار حوادت تلخ و بزرگ نباشیم.

22 کشته و 68 مجروح و مصدوم؛ این ها آمار کمی نیست و تبعات بسیاری بدی را برای جامعه به دنبال دارد، کافی است لحظه ای در آن تامل کنید.

از به زندان رفتن فرد خاطی به دلیل عدم توان مالی در پرداخت دیه گرفته تا یتیم شدن خانواده ای در سوگ از دست دادن پدر یا مادر به همراه بسیاری از مسائل و مشکلات دیگر.

اعداد و ارقام تصادف تنها یک نقاب گول زننده بر صورت فاجعه به بار امده برای اجتماع است. بیایید در جاده ها کمتر بمیریم.

/تمام - به قلم: نریمان جعفری / 23.41.396 / بهار96

 

+ انتشار در شماره 638 هفته نامه آینده ما / بخش های بسیاری از نوشته پیش روی شما در نشریه به چاپ نرسید


مطالب مرتبط