نه یوزها به گردشگری علاقه دارند، نه سرخ ها به دل کندن از آسیا!


 

کار دشوار تاج برای حضور قدرتمند فوتبال ایران در دو جبهه ملی و باشگاهی

نه یوزها به گردشگری علاقه دارند، نه سرخ ها به دل کندن از آسیا!

کی روش یا برانکو... کدام یک از مواضع خود کوتاه می آیند؟

 

نریمان جعفری: سالیانی پیش «صعود به جام جهانی» برای فوتبال ایران و مردمش بیشتر شبیه به یک افسانه بود تا واقعیت! از تنها صعود ایران به جام جهانی نزدیک به بیست سال می گذشت و طی تمام این دوران، نسل های بسیاری به دلایل فراوان اعم از جنگ با دشمن بعثی و بعدتر، مدیریت نادرست، عدم برنامه ریزی مناسب و نبود امکانات؛ استعدادهایشان به تاراج رفت و بی صدا از مستطیل سبز کنار رفتند.

تیم ملی ایران تا آن زمان تنها یک بار، آنهم تحت رهبری حشمت مهاجرانی موفق به حضور در جام جهانی شده بود که البته با کسب نتایج بسیار ضعیف در کشور آرژانتین هیچ موفقیتی به دست نیاورد و خیلی زود راهی خانه شد.

پس از آن، وقفه ای طولانی در صعود به جام جهانی پیش آمد تا جایی که تصور این بود اولین صعود، آخرین صعود شود اما سرانجام جام جهانی 98 از راه رسید.

جام جهانی سال 1998 فرانسه برای ایران رنگ و بویی دیگر داشت، نسل طلایی فوتبال ملی که دیگر طاقت دوری از جام جهانی را نداشت، می خواست هرطور که شده میهمان خروس های فرانسوی شود و سرانجام به خواسته خود نیز رسید و فرانسه به ایران سلام گفت. ایران در آن دوره با ثبت یک پیروزی ارزشمند برابر آمریکا و شکست مقابل تیم های یوگسلاوی سابق و آلمان، کشور فرانسه را ترک گفت و به خانه برگشت.

پس از آن و با ناکامی مجدد ایران در راه رسیدن به جام جهانی 2002 کره و ژاپن، نسل ستاره های لژیونر ایران به سرمربی گری برانکو ایوانکویچ اینبار توانست برای مرتبه سوم، ایران را ره سپار جام جهانی کند تا آلمان 2006 مقصد بعدی فوتبالیست ها باشد. در آن دوره که تاریخ یکی از پر ستاره ترین تیم های ایران را به خود می دید، در اوج ناباوری با حضور بازیکنان بزرگ و ارزشمند در تیم ملی، ایران پس از ثبت دو شکست برابر تیم های مکزیک و پرتغال، به نتیجه ای بهتر از تساوی برابر آنگولا دست نیافت و بار دیگر با عدم صعود از مرحله گروهی راهی خانه شد.

علاوه بر این ها، ایران انگار عادت نداشت که دو دور متوالی در جام جهانی حاضر باشد و آنها پس از عدم راهیابی به جام جهانی 2010 آفریقا، توانستند تحت هدایت کارلوس کی روش راهی جام جهانی 2014 برزیل شوند و در آنجا نیز پس از کسب تنها یک امتیاز و قعرنشینی در گروه خود به خانه بازگردند. تیم کی روش علیرغم بازی خوبی که در دیدار مقابل آرژانتین از خود به نمایش گذاشت، با عدم صعود به مرحله حذفی، پیکان انتقادات را به سمت خود دید و به همین علت عده ای شاکی، یوزها را توریست گردشگری خطاب کردند!

 

و اما... سلام به روسیه!

جام جهانی 2018 انگار قرار است که ایران دیگری را به خود ببیند. ایران اینبار نه تنها کار صعودش را به اما و اگر نکشاند بلکه توانست پس از برزیل دومین تیم راه یافته به جام جهانی لقب بگیرد و البته ضمن حفظ عنوان بهترین خط دفاعی در مرحله مقدماتی، برای اولین بار توانست به صورت متوالی و بدون هیچ وقفه ای در جام جهانی حضور پیدا کند.

حال با وجود این رکوردها و حضور ستاره های جوان و با انگیزه و البته انتظارات به جا از کارلوس کی روش، هیچکس توقع ندارد که ایران بازهم در نقش یک توریست در جام شرکت کند و پس از ثبت یکی دو تا شکست و یک نتیجه تساوی به خانه بازگردد. اینبار مردم از کی روش انتظار دیگری دارند. این توقع را دکتر روحانی نیز در دیداری که با ملی پوشان داشت اعلام کرد و از کی روش خواست که نتایج درخور شانی را برای ایران بدست آورد و تیم ملی در روسیه به فکر شکست طلسم راهیابی به مرحله حذفی جام جهانی باشد. هرچند کی روش هم چندان بدش نمی آید تا این اتفاق را رقم بزند و نام خودش را در تاریخ فوتبال ایران ماندگار کند.

 

همه در خدمت کی روش

کی روش این وعده را داده که اگر فدراسیون و باشگاه ها با وی همکاری کنند و همه چیز مطابق برنامه ریزی وی پیش برود، ایران از گروه خود به دور بعد صعود خواهد کرد. برنامه کی روش کاملا شفاف است و او در 4 وقفه 14 روزه و یک وقفه سه روزه در جریان لیگ برتر خواستار برپایی اردوهای سطح بالا شده است که البته توقع بالایی هم نیست و انتظارات او به جاست. اما این بدان معنا خواهد بود که در سال منتهی به جام جهانی، بارها باید شاهد فروکش شدن آتش لیگ باشیم و این مسئله شاید به سطح کیفی لیگ پیش رو آسیب برساند.

در این بین تیم هایی که از ملی پوشان بالایی در ترکیب خود بهره می برند، بیشترین زیان را نیز خواهند دید و با این اوصاف پرسپولیس که با فاصله زیاد نسبت به سایر باشگاه ها در تیم ملی نماینده دارد می تواند با چالش جدیدی در فصل آتی روبرو شود.

 

برانکو یا کی روش؟ کدام یک کوتاه خواهد آمد

هنوز جنگ های رسانه ای و بعضا تند کی روش و برانکو در سال قبل را فراموش نکرده ایم. ایوانکویچ که تیم تحت هدایتش در دو جبهه حساس برای پیروزی می جنگید باید هر بار پنج تا هفت بازیکن خود را در اختیار تیم ملی قرار می داد و از حضور آن ها در تمرینات تیمی دل می کند. اینگونه بود که سایر تیم ها در تعطیلات به هماهنگی می رسیدند و پرسپولیس با افت بدنی و تاکتیکی بازیکنانش روبرو می شد.

در این بین و در اوج حملات لفظی کی روش و برانکو علیه یکدیگر، فدراسیون چندبار تلاش کرد که دو مربی درجه یک فوتبال ایران را به پای میز آشتی بکشاند و به رابطه آن ها سر و سامان دهد اما هیچگاه موفق نشد تا اینکه دو خارجی محبوب فوتبال ایران خودشان به این موضع ها پایان دادند و برای مدتی پرچم سفید را برافراشتند؛ اما کوتاه آمدن این دو به معنای خوب شدن روابطشان نیست بلکه لغو و یا عدم تداخل مسابقات تیم ملی با مسابقات پرسپولیس در ادامه راه، دلیل اصلی فروکش کردن این حملات بود.

حال اولین اردوی تیم ملی در شهریورماه مصادف شده با دیدار حساس پرسپولیس در جام باشگاه های آسیا! سوالی که بوجود آمده، این است که آیا برانکو حاضر می شود ستاره هایش را در آستانه چنین دیدار حساسی در اختیار تیم ملی بگذارد یا خیر؟

فدراسیون با قاطعیت اعلام کرده است که از برنامه کی روش حمایت می کند و البته به علت ملی بودن مسابقات پرسپولیس در آسیا، با این باشگاه نیز تعامل خواهد کرد اما فدراسیونی که همیشه در چنین مباحثی ناتوان ظاهر شده این بار چه راهکار پیشنهادی برای تعامل خواهد داشت؟

با یک نگاه به تاثیر مثبت و بسیار خوب ستاره های پرسپولیس در صعود تیم ملی به جام جهانی خواهید فهمید آن ها کسانی نیستند که کی روش بتواند به راحتی روی نامشان خط بکشد و افراد دیگری را جایگزینشان کند، پس نه کارلوس و نه برانکو به عدم بهره گیری از این ستاره ها رضایت نخواهند داد.

 

پرسپولیس سابقه دار در خدمت به تیم ملی

سرخپوشان پایتخت در دورانهای مختلف، همیشه بیشترین نماینده را در تیم ملی در اختیار داشتند. اوج حضور بازیکنان ارتش سرخ در تیم ملی بر می گردد به سال 76 که تنور رقابت ها برای صعود به جام جهانی بسیار داغ شده بود و پرسپولیس با 12 ملی پوش در تیم ملی، یکه تاز در این عرصه بود.

آن سال با تعامل امیر عابدینی مدیر وقت پرسپولیس با داریوش مصطفوی رئیس وقت فدراسیون فوتبال، باشگاه پیروزی (پرسپولیس) از ادامه رقابت های لیگ کنار کشید تا تیم ملی بتواند بدون هیچ دردسری اردوها و مسابقات خود را برگزار کند و پرسپولیسی که سال های 74 و 75 به مقام قهرمانی دست یافته بود، در اوج هیجان از لیگ کنار رفت تا استقلال، بدون رقیب، قهرمانی را از آن خود کند و پرسپولیس نیز بهترین فرصت برای کسب عناوین بیشتر را از دست بدهد.

آیا پرسپولیسی که چنین خدماتی را به تیم ملی ارائه داده است، اینبار هم در مقابل مواضع تیم ملی کوتاه خواهد آمد یا بار دیگر با فریاد برانکو، فدراسیون جا می زند؟!

 

چالش بزرگ فقط با تعامل دو طرف حل شدنی است

با شرایط کنونی، دو اردوی آخر تیم ملی تداخلی در لیگ برتر ایجاد نمی کنند و بعید است که این اردوها، چالش جدی میان باشگاه ها (به ویژه پرسپولیس) و تیم ملی ایجاد کنند اما اردوی اول در هرصورت پرسپولیسِ برانکو را با چالش مواجه خواهد کرد که برای حل آن چند راهکار وجود دارد: یا بازیکنان و کادرفنی پرسپولیس با شرایط سخت کنار بیایند و بدون در نظر گرفتن وقت استراحت و ریکاوری، پس از شرکت در اردوی تیم ملی، بلافاصله مقابل الاهلی بازی کنند و البته با مصدومیت های احتمالی و ناهماهنگی تاکتیکی هم کنار آیند! یا مدارا نکنند و به شرکت در اردوی تیم ملی نه بگویند! یا اینکه فدراسیون بازی های پرسپولیس در لیگ را به تعویق بیاندازد تا اینچنین پرسپولیس هم ضربه کمتری بخورد و یا بهترین راهکار؛ کارلوس کی روش مدارا کند و در اردوی اول خواهان حضور سرخپوشان نباشد.

لازم به ذکر است با توجه به مصاحبه اخیر کی روش و توقعی که وی از باشگاه ها به منزله فداکاری برای تیم ملی دارد، باید منتظر واکنش برانکو ماند و دید تنش ها بار دیگر از بر گرفته خواهند شد و یا خیر، کرواسی دوست داشتنی پس از بازگشت به ایران برای حل معظل دوماه آینده با کی روش بر سر میز مذاکره نشسته و به یک توافق برای تعامل و همکاری دو طرفه خواهند رسید. این اولین چالش جدی فصل جدید فوتبال ایران خواهد بود و باید تا فرا رسیدن آن صبر کرد.

/تمام - به قلم: نریمان جعفری / 29.43.396 / بهار96

 

+ انتشار در: صفحه 7 شماره 641 هفته نامه آینده ما (به اسثنای 2 بخش)


مطالب مرتبط