رفیق نیمه راه


نریمان دات آی آر / یادداشت: یک دقیقه سکوت به هیچ وجه کافی نیست برای ادای احترام به وقایع تلخ و شیرین دوران پرفراز و نشیب خبرنگاری ام؛ دورانی که خیلی زود شروع شد و با مهمترین رویدادهای زندگی ام همراه بود. شاید هیچگاه فکرش را نمی کردم که دو گزارش ساده در 2 روز و 2 ماه متفاوت از تقویم سال، این چنین مسیر زندگی ام را متحول کند.

هر چه که بود، تلخ یا شیرین؛ آن دوران فراموش نشدنی تمام شد. حتی اگر تمام هم نمی شد، خودم تمامش می کردم چون در سرزمین من خبرنگار آزاد نیست! باید مطیع باشد، باید در جایی حضور یابد که دوست ندارد، پیش کسی برود که کاملا با عقاید او تضادیت دارد. باید از مراسم هایی گزارش بگیرد که هیچ اعتقادی به آن ها ندارد و بعضا باید با قلمش خبرهایی بنویسد که پر است از تهمت و دروغ و فرافکنی.

17 امرداد روز خبرنگار است، قشری که از جنس قلم است، قشر مظلومی که خیلی چیزها را می بیند اما اجازه ندارد که همان خیلی چیزها را بنویسد، 17 امرداد روز قشری است سرنوشت ساز و تعیین کننده، قشری که خیلی راحت می تواند با بازی گرفتن از واژه ها، خوشبختی و بدبختی هر آدمی را تعیین کند.

هر چند دیگر من خبرنگار نیستم و با این نوع قلم هم هیچ رفاقتی ندارم، اما روز "گذشته ام" گرامی باد!

/تمام - به قلم: نریمان جعفری / 20.45.393 / تابستان 93

 

پی نوشت: این روز به تمام خبرنگاران و روزنامه نگاران "نون به نرخ روز نخور" همایونی باد.


مطالب مرتبط