بهشتت را بساز


نریمان دات آی آر / یادداشت: هی دانه...  گوش هایت را به لب هایم بسپار، با تو حرف ها دارم!

چندی پیش تو را ناخواسته یکی کاشت؛ کاشته شدی که تنومند شوی، که تکیه گاه شوی و میوه بدهی اما بدان، اینجا اگر سر از خاک در بیاوری، اگر رشد کنی و سبز شوی... با اره های تیز و برنده به جانت می افتند، تیشه بر ریشه ات می زنند و هستی ات را به نیستی بدل می کنند.

حال این پیر به تو نصیحتی دارد، اگر می آیی که خوش باشی و در تصورت این دنیا بهشتی است جاودان؛ همین حالا برگرد... برگرداندنت با من؛ تو فقط اراده کن!

آن وقت چتر می شوم برایت، آنقدری که اشک های ابرها بر تو نبارند، آنقدری که آفتاب و نورش بر تو نتابند. چتر می شوم که در خاک جاودانه شوی، چتر می شوم تا آب و نوری نباشد که رشد کنی، که جهانم را نبینی...

میدانی؟ اینجا آب هایش طعم اسید دارند، سبزه هایش پاییز دارند و لاله هایش با ضرب باتوم کبود شده اند. اینجا برای دلخوش کردن شکوفه ها رنگین کمانی نشانت می دهند که از جنس سراب است... اینجا هر رنگی پیدا می شود جز رنگ زندگی، پس برو و در دنیایی دیگر برای خودت رویا بساز.

اما اگر عزمت را جزم کرده ای که تنومند شوی و با شاخه هایت برای "طفل های در حسرت پرواز" آشیان شوی... اگر آمده ای تا الگویی باشی برای شکوفه ها، اگر اراده کرده ای که بر آسمان خراش بیندازی و سکویی شوی برای پرواز جوانه ها؛ پس به خدا ایمان بیاور.

باور کن قدرتش را، باور کن هستی اش را و به رشدت ادامه بده... اما رشدت را عوض کن، به گونه ای دیگر سبز شو. همچو درخت بائوباب تا وقتی که ریشه نکردی سر از خاک بیرون نیاور، اول در زیر زمین رشد کن و وقتی که هستی ات را ابدی کردی از زیر خاک بیرون بیا.

آن وقت، من به جای چتر برایت می شوم: باغبان؛ می شوم هم سو با آرمان هایت، با تو عهد می بندم که سکوت نکنم... که خود را به خواب نزنم، که تا به ابد تا آخرین دم و بازدم زندگی آگاه باشم و بیدار...

دانه ی امروز من، بائوباب فردای میهن... بزرگ که شدی، مرا به آغوشت، به درونت و به قلبت راه بده که تنها راه پیروزی ما اتحاد قلب است و بس... بیا که پیروز شویم!

/تمام - به قلم: نریمان جعفری / 15.48.393 / پاییز 93

 

+ ضمیمه: همه ی درخت ها اول از خاک بیرون می آیند و بعد به مرور زمان شروع به ریشه سازی می کنند اما درخت بائوباب بر عکس تمامی درختان، چند سال اول زندگی اش را در زیر خاک و سیاهی می گذراند و ابتدا ریشه سازی می کند. این درخت پس از ریشه سازی به یکباره سر از خاک بیرون می آورد و چند متری بالا می آید. (به زبانی دیگر : در 5 سال اول اصلا معلوم نمی شود که اینجا درختی کاشته شده و بعد از 5 سال به یکباره این درخت با قامتی بلند و پهنایی عظیم به سوی آسمان از دل خاک بیرون می آید)

در گونه ای از درختان بائوباب، درون تنه ی آن خالی است و می شود در دل این درخت ها زندگی کرد. 


مطالب مرتبط